تمامیت ارضی

[جغرافیای سیاسی، حقوق، علوم سیاسی و روابط بین الملل] ← تمامیت سرزمینی

تمامیت ارضی یا تمامیت سرزمینی ( به انگلیسی: Territorial Integrity ) یا یکپارچگی سرزمینی، اصلی در حقوق بین الملل است که به دولت های مستقل این حق را می دهد تا از مرزها و زمین کشورشان در برابر یک دولت دیگر دفاع و پاسداری کنند. این اصل در بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد بیان شده و به عنوان حقوق بین الملل عرفی نیز شناخته می شود. این منشور چنین بیان می کند که تحمیل کردن تغییر مرزهای یک کشور از سوی کشوری دیگر، یک عمل تجاوزگرانه به شمار می آید.
در سالیان اخیر[ چه زمانی؟] ناسازگاریهایی میان این اصل و رویداد مداخله بشردوستانه تحت ماده 73. b منشور ملل متحد «برای توسعه خودمختاری، در نظر گرفتن خواسته های سیاسی ملت ها و کمک به آن ها در گسترش تدریجی نهادهای سیاسی آزادشان، با توجه به شرایط ویژه هر کشور و مردمان آن و مراحل گوناگون گسترش آن ها» وجود داشته است.
پیش از دوره مدرن، نظام با تعریف مشخصی در خصوص مرزهای بین المللی وجود نداشت. اقتدار بر فضاهای سرزمینی غیرخطی بود، و غالباً همپوشانی داشت و در حال جابه جایی بود.
به نوشته مارک زکر، «مرزهای ملی با نقشه برداری دقیق تازه در قرن نوزدهم پدیدار شد. » گونترام هرب تاریخ ظاهر شدن سرزمین های سیاسی با تعریف واضح را به قرن پانزدهم می رساند.
به طور گسترده تصور می رود پیمان وستفالی در ۱۶۴۸ تمامیت ارضی را به عنوان سنگ بنای حاکمیت قرار داه است، که در مفهوم حاکمیت وستفالی تجسم پیدا کرده، اما حتی این لزوماً بازتاب دهنده حق مطلقی به اراضی مشخصی نیست. حتی پس از وستفالی، تبادل ارضی بین دولت ها رایج باقی ماند. در نتیجه این دولت ها از نظر فرهنگی متنوع و از نظر سیاسی ناسازمان یافته بودند، و مردم به طور دسته جمعی با مرزهای دولت ها شناسایی نمی شدند.
ظهور ملی گرایی و تعیین سرنوشت در قرن های هیجدهم و نوزدهم باعث شد درک مردم از کشورهایی که در آنها می زیستند تغییر کند. ملی گرایی مروج این باور بود که سرزمین به یک ملت تعلق دارد و این که باید به تمامیت ارضی یک ملت احترام گذاشته شود. گونترام هرب استدلال می کند که هویت ملی «تنها از آنجا به سرزمین وابسته است که سرزمین شواهد ملموسی برای موجودیت ملت و ریشه های تاریخی آن فراهم می کند، و یک ملت برای مطالبه کردن دولت خود نیازمند یک سرزمین ملی با محدوده واضح است. »

💡 رئیس جمهور ترکمنستان رئیس کشور و رئیس دولت جمهوری ترکمنستان بوده و بالاترین قدرت اجرایی و عالی‌ترین مقام رسمی ترکمنستان را دارد. رئیس جمهور وظیفه نگهبانی و اجرای درست و دقیق قانون اساسی و دفاع از تمامیت ارضی و استقلال و حاکمیت ترکمنستان و همچنین امضای توافقنامه‌های بین‌المللی را بر عهده دارد.

💡 علاوه بر این، رئیس‌جمهور رئیس دولت یعنی نخست‌وزیر را منصوب می‌کند. رئیس‌جمهور به‌عنوان رئیس کشور، نماینده ویتنام در سطح داخلی و بین‌المللی است. رئیس‌جمهور نظم، هماهنگی و ثبات دولت ملی را حفظ می‌کند و پاسدار استقلال و تمامیت ارضی کشور است.

💡 رسول منتجب نیا دبیرکل این حزب نیز در مصاحبه ای حاکمیت طالبان را مرگ آزادی و دموکراسی نامید و گفت: پی‌گیری مدافعانه از طالبان یا سکوت در برابر مظالم و حق کشی آن‌ها، ضمن مردود بودن ذاتی آن، در آینده نه چندان دور، تمامیت ارضی و استقلال و کیان و هویت انقلاب اسلامی و جمهوریت اسلامی را مورد تهدید جدی قرار می‌دهد.

💡 طی سال‌های پس از انقلاب، دولت ایران هیچگاه رسماً حاکمیت بحرین را زیر سؤال نبرد. بلکه تنها دوبار، در واکنش به ادعای حاکمیت ایران بر بحرین از سوی روزنامه کیهان (۱۳۸۵) و علی‌اکبر ناطق نوری (۱۳۸۷) مجبور شد رسماً بر حق تمامیت ارضی بحرین، تأکید نماید.

💡 هر شهروند ویتنامی که در برخورد با یک کشور خارجی با هدف ایجاد صدمه به استقلال، حاکمیت، اتحاد و تمامیت ارضی سرزمین اصلی، نیروهای ملی دفاع، رژیم سوسیالیستی یا دولت جمهوری سوسیالیست ویتنام مواجه است به ۱۲ تا ۲۰ سال حبس، حبس ابد یا مجازات اعدام محکوم است.