لغت نامه دهخدا
( تلوة ) تلوة. [ ت ِل ْ وَ ] ( ع اِ ) مؤنث تلو.( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). مؤنث تلو یعنی بچه ماده خر و استر. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تلو شود.
تلوة. [ ت ِل ْوَ ] ( ع اِ ) بزغاله ای زاید از چهار ماه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || گوسپندی که قبل از صفریه زاید. و الصفریة نتاج الغنم مع طلوع السهیل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
تلوه. [ ت َ ل َوْ وُه ْ ] ( ع مص ) درخشیدن سراب و اضطراب و درخش آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
