تبهی

تبهی. [ ت َ ب َ ] ( حامص ) ( از: «تبه » + «ی » مصدری ). تباهی. فساد. خرابی:
مُلک را پاسدارم از تبهی
پاسبانیست این نه پادشهی.نظامی.|| بدی. پریشانی. تباهی:
بهی بنوک قلم جوی اگر همیخواهی
که زان بهی دگری را نیاوری تبهی.ناصرخسرو.رجوع به تباه و تبه و دیگر ترکیبهای آن دو در همین لغت نامه شود.

💡 مفزای دگر رنج برین رنج رهی بر مفزای نگارا تبهی بر تبهی بر

💡 ملک را پاس دارم از تبهی پاسبانی‌ست این نه پادشهی

💡 به درِ عقل گرد تا برهی از بلاها و زشتی و تبهی

💡 شکر آسودگی خاطر و سرشاری حال پرسشی گاه ز حال تبهی باید کرد

💡 ار چه شد حالِ من بدین تبهی نقدهای امیدِ من ندهی

💡 آن وثوقش نباشد از تبهی که برآنکس که مروراست رهی