بیهوده گفتن

بیهوده گفتن. [ دَ / دِ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) یاوه گفتن. لاطائل و بیهوده سخن گفتن. لغو گفتن. یاوه سرایی کردن. تهذار. تفحش. ( منتهی الارب ). عتر. لغو. لاغیة و ملغاة. ( منتهی الارب ). هجر. ( ترجمان القرآن ). هذاء. هذر. هذو. هذی. هذیان. ( یادداشت مؤلف ): ذره؛ سخن بد و بیهوده گفتن. ( منتهی الارب ):
برآمد ز سودای من سرخروی
کزین جنس بیهوده دیگر مگوی.سعدی.مجال سخن تا نبینی ز پیش
به بیهوده گفتن مبر قدر خویش.سعدی.

یاوه گفتن. بیهوده سخن گفتن. لغو گفتن. یاوه سرایی کردن.

💡 رموز محقق مگو با جهول سر و برگ بیهوده گفتن که راست

💡 مجال سخن تا نبینی ز پیش به بیهوده گفتن مبر قدر خویش

💡 سخنهای بیهوده گفتن چنین ز راه خرد نیست و آیین و دین

💡 دلم پر خون شده از بیهوده گفتن نمییارد دگر جانم شنفتن

💡 چو بیهوده گفتن نیاید به کار همین مغز گوید سخن هوش دار

💡 چرا بیهوده گفتن پیشه کردی نه چون مردان بخود اندیشه کردی