بی موی

بی موی. ( ص مرکب ) بیمو. آنکه موی ندارد. ( یادداشت مؤلف ): دغسر، اصلع، اعصج؛ مرد بی موی پیش سر. ( منتهی الارب ). صلد؛ سر بی موی. ( منتهی الارب ). || أمرد. بی ریش. ( یادداشت مؤلف ). ساده.

بی مو. آنکه موی ندارد. اصلع مرد بیموی پیش سر. امرد. بی ریش.

💡 بی موی تو ای موی میان موی که دید بی روی تو در روی زمین روی کراست

💡 بی موی میانت تن من در شب هجران چون موی میانت شده باریکتر از موی

💡 بی چین طرۀ یار تاتار کم ز یک تار بی موی او به موئی هرگز مخر ختا را

💡 بی موی تونیست موی کس موئی راست بی روی تو روی دگران روی و ریاست

💡 گر کوه را بینی بی موی دوست بینی از مویه همچو مویش از ناله همچو نالش