بهانه گرفتن

بهانه گرفتن. [ ب َ ن َ / ن ِ گ ِ رِ ت َ ] ( مص مرکب ) بهانه گیری. پی موضوع مجعول گردیدن. ایراد گرفتن:
صوفی و کنج خلوت سعدی و طرف صحرا
صاحب هنر نگیرد بر بی هنر بهانه.سعدی.نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر
هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر.حافظ.و رجوع به ماده بعد شود.

بهانه گیری. پی موضوع مجعول گردیدن. ایراد گرفتن.

💡 از سوی دیگر صاحبخانه پول‌پرست حسین پناهی که همسر و فرزندانش را به خارج از کشور فرستاده و خودش هم قصد دارد به آنها ملحق شود توسط نوار و نامه‌های ارسالی فرزندش پی می‌برد که همسرش با مردی اجنبی روابطی به هم زده و به بهانه گرفتن اجازه اقامت، از شوهرش طلاق می‌خواهد تا با آن مرد ازدواج کند. صاحبخانه در شبی در اوج کشمکش‌های روحی، می‌میرد. حسین پناهی و دوست موسیقی‌دان سلاخ‌اش در یک ماجرای عاشقانه به دختر ناشر دل می‌بندند، اما پس از کشمکش کوتاه مدتی با دوستش به نفع او کنار می‌رود. مادر دختر اصرار دارد که او را به خواستگاری پولدار بدهد. در یک تبانی سه‌جانبه بین حسین، پدر دختر و دوست حسین، دختر به عقد عاشق واقعی‌اش درمی‌آید و سر خواستگار پولدار بی‌کلاه می‌ماند.

💡 تفکر انتقادی (که از آن با عنوان سنجشگرانه اندیشی نیز یاد می‌شود) اندیشیدن سنجشگرانه بر مضمون حرف‌هایی است که می‌شنویم و می‌خوانیم و بررسی دقیق استدلال‌هایی است که آن حرف‌ها به کمک آن‌ها خود را استوار جلوه می‌دهند. انتقاد به معنای سنجیدن است نه ایراد گرفتن؛ غرغر کردن، بهانه گرفتن، عیب‌جویی و بدخویی را نباید به عنوان تفکر انتقادی در نظر گرفت. دو گونه اندیشهٔ انتقادی قابل تصور است: یکی خود خواهانه یا سفسطه‌ای که فرد سعی می‌کند با استفاده از قدرت تحلیل خود به منافع شخصی برسد و دیگری درست بینی یا بی‌طرفی که در آن فرد سعی می‌کند تمام جوانب امر را به صورت یکسان و بدون ارجحیت دادن به دلایل احساسی و منفعت طلبانه ببیند.