بزاغ

بزاغ. [ ب َزْ زا ] ( ع ص، اِ ) فصاد. ( شرفنامه منیری ). فصدکننده. رگ زن:
قطره خون از او بصد نشتر
برنیارد ز لاغری بزاغ.کمال الدین اسماعیل ( از شرفنامه منیری ).

فصاد فصد کننده.

💡 بزاغ گفت: چه نسبت سپید را بسیاه ترا بیاری بیگانگان، چه کس طلبید

💡 جهانی را همای فیض او در زیر پر دارد که مینازد بزاغی هدهد روح سلیمانش

💡 نه از انگشت تو بر ماه یکبار دو قوس آمد بزاغ شب پدیدار

💡 شکرین لعل تو چون خال سیه دید بگفت طوطیان گرد من و میل بزاغی دارم

💡 شعرت غذای طوطی روح است ای حسین بشناس قدر طعمه طوطی مده بزاغ