ابن ربن
لغت نامه دهخدا
ابن ربن. [ اِ ن ُ رَب ْ ب َ ] ( اِخ ) ابوالحسن علی بن سهل ربن طبری. طبیب یهودی. ربن که بدو منسوب است لقب سهل است که از احبار یهود بود و ابن ربن علی به طبرستان در خدمت ولاة آنجا از قبیل مازیاربن قارن و دیگران بسر میبرد و علم حکمت و طبیعیات آموخته بود و بواسطه فتنه ای که در آنجا افتادنفی شده بری آمد و محمدبن زکریای رازی از او استفادات بسیار کرد. آنگاه از ری بسرمن رأی رفته ومعتصم خلیفه اسلام آورد و از ندمای خلیفه گردید. او را تصنیفات بسیار است، ازجمله: فردوس الحکمه. تحفةالملوک. کُنّاش الحضره. منافع اطعمة والاشربة والعقاقیر. ( قفطی ).
فرهنگ فارسی
ابوالحسن علی بن سهل ربن طبری. وی تا ۲۲۴ ه ق. دبیر مازیار بن قارن بود و سپس بخدمت معتصم بالله خلیفه عباسی در آمد و بعد ازو در خدمت واثق و متوکل نیز بوده است. از تالیفات او فردوس الحکمه ( ه. م. ) در طب کتاب الدین و له و کتاب حفظ الصحه در دست است.
طبیب یهودی
جمله سازی با ابن ربن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 وی و برادرش محمد دستگاهی ساختند که باموتور آبی کار میکرد و همزمان بر روی خود طلوع و افول هر ستاره ای را نشان میداد. آنرا در جلوی رصدخانه سامرا به نمایش گذاشته بودند. ابن ربن طبری گزارش دقیق راجع به آن ارائه دادهاست.
💡 اگرچه برخی زکریای رازی را از شاگردان ابن ربن میدانند، ولی به اعتقاد انزابینژاد با توجه به تاریخ فوت ابن ربن و تاریخ ورود زکریای رازی به بغداد، این ادعا قابل پذیرش نیست؛ زیرا در زمان ورود رازی به بغداد ابن ربن احتمالاً در قید حیات نبودهاست. اما ریچارد گاتهیل، معتقد است که زکریای رازی نه در بغداد، که در ری نزد ابن ربن شاگردی میکردهاست.