لغت نامه دهخدا
( اشتة ) اشتة. [ اَ ت َ ] ( اِخ ) نام نیای گروهی از محدثان است و نسبت بدان اشتی است. رجوع به انساب سمعانی برگ 37 «ب » شود.
( اشتة ) اشتة. [ اَ ت َ ] ( اِخ ) نام نیای گروهی از محدثان است و نسبت بدان اشتی است. رجوع به انساب سمعانی برگ 37 «ب » شود.
نام نیای گروهی از محدثان است و نسبت بدان اشتی است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در سدههای بعدی، با رواج یابی دین اسلام، در حالیکه مدنیتهای پیشینه و مذاهب آنها تا اندازه زیادی ازمیان برد اشته شدند، دیوارها نیز به دلیل نبود هیچ نیاز ارزشگذاری مورد لطف و توجهی نبودند.