امیل زولا

امیل زولا. [ اِ زُ ] ( اِخ ) ( 1840 - 1902 م. ) نویسنده فرانسوی اصلاً ایتالیائی بود. دوره جوانی او بفقر گذشت. سرانجام از نویسندگی توانگرشد. وی در آثار خود حیات بشر را بیشتر از جنبه شهوات و منافع مادی آن وصف کرده و پست ترین و ناپسندترین صورتهای طبیعت آدمی را آشکار ساخته است. از آثار معروف او یکی سلسله داستان روگون ماکار است که در بیست مجلد نگاشته و در آن احوال اجتماعی و طبیعی خانواده ای را در دوره امپراتوری دوم فرانسه تشریح کرده است، دیگر کتاب ترز راکن است که از جمله شاهکارهای او محسوب می شود. ( از تاریخ قرن نوزدهم و معاصر آلبر ماله ترجمه نصراﷲ فلسفی ص 247 ). و رجوع به زولا شود.

نویسنده فرانسوی اصلا ایتالیایی بود

امیل ادوار شارل آنتوان زولا ( فرانسوی: Émile Édouard Charles Antoine Zola ) ( زاده ۲ آوریل ۱۸۴۰ – درگذشته ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۲ ) رمان نویس، نمایش نامه نویس و روزنامه نگار فرانسوی، مهم ترین نمایندهٔ مکتب ادبی ناتورالیسم و عامل مهم در گسترش تئاتر ناتورالیستی بود. او یکی از معروف ترین نویسندگان فرانسوی است که کتاب هایش در سطح وسیع در جهان ترجمه و چاپ شده و مورد تحلیل و تفسیر قرار گرفته است. از کتاب های او در سینما و تلویزیون فراوان اقتباس شده است. [ ی ۱]
زندگی و آثار زولا موضوع پژوهش های تاریخی بسیار بوده است. در زمینهٔ ادبیات او را عمدتاً با مجموعهٔ بیست جلدی روگن ماکار می شناسند که جامعهٔ فرانسه را در دوران امپراتوری دوم فرانسه به تصویر می کشد. این مجموعه دربارهٔ سرگذشت خانوادهٔ روگن ماکار طی نسل های مختلف است و شخصیت های هر دوره و نسل خاص موضوع هر رمان هستند.
سال های آخر زندگی زولا بابت انتشار مقاله اش با عنوان من متهم می کنم در روزنامهٔ سپیده دم که پایش را به ماجرای دریفوس باز کرد شاخص است. این مقاله موجب محکومیت او و تبعید یک ساله اش به لندن شد. زولا که از چهره های برجسته در آزادی سیاسی فرانسه بود در تبرئهٔ آلفرد دریفوس، افسر ارتش فرانسه، از اتهام خیانت نقش اساسی داشت. زولا برای اولین و دومین جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲ نامزد شد اما این جایزه به او تعلق نگرفت.
امیل ادوارد شارل آنتوان زولا در دوم آوریل سال ۱۸۴۰ در شماره دهم خیابان سن ژوزف پاریس از پدری ایتالیایی و مادری فرانسوی به دنیا آمد. او تنها پسر خانواده بود. پدرش فرانسوا زولا اهل ونیز و مادرش امیلی اوبر اهل دوردان بود. پدر امیل مهندس عمران و افسر پایین مرتبه سابق ایتالیایی در مناقصه ساخت سیستم انتقال آب آشامیدنی از کوهستان سنت ویکتوآر به اکس - آن - پرووانس شرکت کرد و در ۱۹ آوریل ۱۸۴۳ در این مناقصه برنده شد و با خانواده اش به اکس - آن - پرووانس نقل مکان کرد. قرارداد این کار در سال ۱۸۴۴ امضا شد و او به همراه شرکای تجاری اش شرکت کانال زولا را تأسیس کرد. طرح عمرانی در سال ۱۸۴۷ آغاز شد. فرانسوا پس از آن که پروژه ساخت سد زولا در اکس - ان - پرووانس را در دست گرفت در ۲۷ مارس ۱۸۴۷ بر اثر ذات الریه جانش را از دست داد و امیل و مادرش را با حقوق ناچیز بازنشستگی تنها گذاشت.

💡 از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به پاهای میلیون دلاری، حریره و شیر، الیور توئیست، آوای برنادت، زندگی امیل زولا، مادام اکس، گروهبان یورک، بهشت می‌تواند صبر کند، از درون گذشته، داستان لوئی پاستور، گل ساعت، بذر، گلادیاتور اشاره کرد.

💡 از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به شهر داج، جزبل، ورجینیا سیتی، زندگی امیل زولا، پسران کتی الدر، سان آنتونیو، نوت راکنی آمریکایی، خواهر کنی، گاو نشسته اشاره کرد.

💡 برادران گنکور، ادمون دو گنکور (۱۸۲۲–۱۸۹۶) و ژول دو گنکور (۱۸۳۰–۱۸۷۰) دو نویسندهٔ فرانسوی در سبک ناتورالیسم بودند. معمولاً برادران گنکور را، پیش از امیل زولا، بنیان‌گذار ناتورالیسم ادبی می‌دانند. این دو برادر تمامی آثارشان را با مشارکت یکدیگر تألیف کردند و در تمام دوران حیاتشان از یکدیگر جدا نشدند.

💡 واقع‌گرایی نقاشی خودکشی این گمانه‌زنی را دامن زده است که این نقاشی صحنه یک خودکشی واقعی را به‌تصویر می‌کشد. این گمانه‌زنی‌ها مربوط به دستیار مانت است که بیش از یک دهه زودتر در استودیوی مانت خودکشی کرد. خودکشی دیگری که گمان می‌رود با این نقاشی پیوند دارد، خودکشی هنرمندی است که امیل زولا در سال ۱۸۶۶ دربارهٔ او نوشت. منتقدان اخیراً این پیوند این خودکشی‌ها با نقاشی را نامعتبر می‌دانند.

💡 در ۸ اوت ۱۸۹۸ او از درآمد شخصی اش مبلغ ۷۵۲۵ فرانک جریمه نقدی امیل زولا، نویسنده مشهور فرانسوی را پرداخت کرد. این جریمه برای نوشتن متن «من متهم می‌دانم» تصویب شده بود.

💡 ماجرای دریفوس، رویدادی است که طی آن آلفرد دریفوس در دادگاه به اتهام خیانت به حبس محکوم گشت. پس از حدود پنج سال، بی‌گناهی وی روشن گشت. امیل زولا، به حمایت از وی در اعتراض به عمل دادگاه به یک سال حبس محکوم شد. پس از آن سیصد تن از نویسندگان و اندیشمندان طی نامه‌ای در اعتراض به این حکم برخاستند که به اعلامیه روشنفکران مشهور شد.