اندیشه سوز

اندیشه سوز. [ اَ ش َ / ش ِ ] ( نف مرکب ) آنکه اندیشه را ازبین ببرد. آنچه فکر و عقل را زایل کند:
سکندر بآهستگی یک دو روز
گذشت از سرخشم اندیشه سوز.نظامی.بیا ساقی آن آب اندیشه سوز
که گر شیر نوشد شود بیشه سوز.حافظ.

آنکه اندیشه را از بین ببرد. آنچه فکر و عقل را زایل کند.

💡 چاره ساز اهل دل باشد می اندیشه سوز کو قدح، کو قدح فارغم از رنج از رنج هشیاری کند

💡 ساغری لبریز کن از باده اندیشه سوز هر که دعوای خردمندی کند دیوانه کن

💡 در ساغر طرب می اندیشه سوز نیست تسکین ما ز جرعه مینای دیگر است

💡 پیش آر جام آتش اندیشه سوز را کاندیشه‌هاست در سرم از بیم و از امید