القوم

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
قوم (۶۶۰ بار)

💡 وَ لَقَدْ أَخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِینَ ای بالقحط و الجدب. یقال: اسنت القوم اذا اجدبوا. قال الشاعر:

💡 و لما رجع موسى الى قومه غضبن اءسفاقال بئسما خلفتمونى من بعدى اءعجلتم امر ربكم و اءلقى الاءلواح و اءخذ براءس اءخيهيجره اليه قال ابن اءم ان القوم استضعفونى و كادوا يقتلوننى فلا تشمت بى الاءعداء ولا تجعلنى مع القوم الظلمين(150)

💡 دو توضيح لازم درباره معناى جمله: (والله يعصمك من الناس ) و جمله (ان اللهلايهدى القوم الكافرين )))

💡 دیگر کسی در میان جمع تفرقه می‌کند، نصیب خود به آخر نهد. مداراین بر آن است کهرسول در آن سفر کهآب اندک بود دست در آن قدح نهاد و از میان انگشتان وی آب روان گشت. جملهٔ صحابه آب خوردند. او بماند وابوبکر‑رضی اللّه عنه‑گفت یا رسول اللّه تو باز خور! گفت«ساقی القوم آخر هم شرباً.»

💡 و به اين ترتيب جمعيت ستمكاران ريشه كن شدند ونسل ديگرى از آنها به پانخاست (فقطع دابر القوم الذين ظلموا).

💡 و لازمه اين قضاء اين است كه به خاطر ظلمشان و فسقشان و خروجشان از زى عبوديتهدايتشان نكند، همچنان كه باز خودش ‍ فرموده: (ان الله لا يهدى القوم الظالمين ) ونيز فرموده: (و الله لا يهدى القوم الفاسقين )، و نيز آياتى ديگر.