العظیم

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
عظم (۱۲۸ بار)
(بر وزن عنب)بزرگی. خلاف صغر. راغب گوید: اصل آن از «کبرعظمه» (استخوانش بزرگ شد) است سپس به طور استعاره به هر بزرگ گفته شد محسوس باشد یا معقول، عین باشد یا معنی.. هر که محترمات خدا را تعظیم کند و بزرگ و محترم بدارد آن برای او پیش خدایش بهتر است.. «یُعظم» از باب افعال است یعنی مزد او را بزرگ می‏گرداند. عظیم: بزرگ. خواه محسوس باشد مثل.. و خواه معقول و معنوی نحو..
از اسماء حسنی است.مراد از آن قهراً عظمت واقعی و معنوی است نه مثل عظمت جسم. عظیم را عظیم‏الشأن و پادشاه معنی کرده‏اند ولی ظهور کلمه در عظمت معنوی است. مثل محیط و قادر بودن. این کلمه در قرآن مجید شش بار وصف ذات باری تعالی آمده است یکی آیه فوق ایضاً... و. ایضاً در وصف افعال خدا آمده است مثل «ذوُالْفَضْلِ الْعَظیمِ». همچنین در وصف: عذاب، اجر فوز، عرش، کرب، کیدزنان و غیره به کار رفته است.

💡 و قیل المحرّم ای العظیم الحرمة و اشار بقوله: «بَیْتِکَ» الی ما بناه آدم علیه السّلام فرفع زمن الطوفان. و قیل بیتک الّذی قضیت فی سابق علمک ان یبنی.

💡 نی سر افسانه بالله العظیم کم سر خود نیست از امید و بیم

💡 مایه و سود تجارت رفت بر یاد خسارت ذلک الفوز العظیم اسباب خسران المبین شد

💡 معذرت را پیش ارباب کظیم خوش بگو «واستغفر الله العظیم »

💡 بعد ازین دل در ضلالت می رود یعنی که شد زلف او استغفرالله العظیم ایمان من

💡 روضه را جلوه مده رضوان که بالله العظیم من به یک آهش بسوزانم تو را مجنون کنم