ازو جز

ازو جز. [ اَ ج ُ ] ( حرف اضافه + ضمیر + حرف اضافه ) جز از او:
جز او هرگز اندر دل من مباد
ازو جز بر من میارید یاد.فردوسی.

( اسم ) (در تداول عوام و زنان ) تضرع زاری خواهش همراه با نهایت درماندگی.

💡 گفتم از خدمتش مرا خیرست گفت ازو جز بخیر نیست مآب

💡 بی بوی صحبت تو مریض فراق را گر نکهت گل است ازو جز صداع نیست

💡 بنگر از هرچه آفرید خدای تا ازو جز سخن چه ماند به جای

💡 مطیعان آن خانهٔ ارجمند نبینند ازو جز گداز و گزند

💡 فراوان بخت خود را آزمودم ازو جز خسته و غمگین نبودم

💡 الا ای برآورده پادشاه ازو جز که وی خواهد از وی مخواه