ادعوا

واژه «ادعوا» یک فعل عربی است که بسته به حرکت و نوع تلفظ، معانی متفاوتی پیدا می‌کند و همین تفاوت در اعراب، نقش و مفهوم آن را در جمله تغییر می‌دهد. هنگامی که به صورت «اُدْعُوا» (با ضمه و سکون مناسب در ساخت امر جمع) خوانده می‌شود، به معنای «بخوانید»، «دعا کنید» یا «درخواست و نیایش کنید» است و معمولاً در خطاب به جمع به کار می‌رود. در این حالت، این فعل برای دعوت کردن انسان‌ها به دعا، خواندن خداوند یا طلب کردن چیزی از او استفاده می‌شود و جنبه دستوری و امری دارد. برای مثال در آیه «اُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً» منظور این است که پروردگار خود را با فروتنی و پنهانی بخوانید و به او روی آورید. اما زمانی که این واژه به صورت «أَدْعُو» (با الف و ضمه روی واو) به کار می‌رود، معنای آن به «می‌خوانم»، «دعا می‌کنم» یا «دعوت می‌کنم» تغییر پیدا می‌کند و بیانگر فعل متکلم مفرد است. در این حالت، گوینده درباره انجام عمل دعا یا دعوت از سوی خود صحبت می‌کند و معنای آن حالت خبری دارد نه امری. بنابراین، تفاوت اصلی در این واژه به نوع حرکت و سیاق جمله وابسته است که تعیین می‌کند آیا مخاطب به انجام دعا فراخوانده می‌شود یا گوینده از انجام آن خبر می‌دهد. در مجموع، «ادعوا» می‌تواند هم به معنای امر به دعا کردن برای جمع باشد و هم به معنای بیان عمل دعا یا دعوت از سوی فرد، و معنای دقیق آن کاملاً به تلفظ و ساختار جمله بستگی دارد.