لغت نامه دهخدا
احسان بهشت. [ اِ ن ِ ب ِ هَِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) احسان کلی و تمام:
جانب میخانه رو، بگذر ز مسجد کاندرو
گر بیامرزندت احسان بهشتت می کنند.محمدسعید اشرف ( از بهارعجم ).متن و حاشیه از لغت نامه های تألیف هند نقل شده است و با ذوق سلیم ایرانی وفق نمیدهد.
