مردم کشی

مردم کشی. [م َ دُ ک ُ ] ( حامص مرکب ) آدم کشی. قتل. جنایت. جلادی. کشتار. عمل مردم کش. رجوع به مردم کش شود:
به مردم کشی اژدها پیکرم
نه مردم کشم بلکه مردم خورم.نظامی.به هر سو بدان آهن مردکش
به مردم کشی دست می کرد خوش.نظامی.

💡 غمزه را شیوه مردم کشی آموخته شوخ مردم کش بی رحم و امانی شده ای

💡 غمزه مردم کشی پرده صبرم درید من نرسیدم بدو، کام به جانم رسید

💡 مرا دور از شهادتگاه افگندست رنجوری سر مردم کشی دارد سیه چشمی ز مخموری

💡 هنوزت نه گاه نبردست و جنگ که یازی به مردم کشی تیغ و چنگ

💡 چو بر مردم کشی دارد شرابش که باشد تشنهٔ تیغ چو آبش

💡 ز هر سو بدان آهن مرد کش به مردم کشی دست می‌کرد خوش