مغانه

مغانه. [ م ُ ن َ / ن ِ ] ( ص نسبی ) طرز و روش و قاعده و قانون وآداب آتش پرستان را گویند. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). منسوب به مغان. مربوط به مغان:
مؤمنی و می خوری بجز توندیدم
در جسد مؤمنانه جان مغانه.ناصرخسرو.گر من ز می مغانه مستم هستم
ور کافر و گبر و بت پرستم هستم.( منسوب به خیام ).که تا روز خواهی نیوشید و نوشید
سماع مغنی شراب مغانه.انوری.مرا غم تو به خمارخانه بازآورد
ز راه کعبه به کوی مغانه بازآورد.خاقانی.یک دو دم بر سه قول کاسه گری
چارکاس مغانه بستانیم.خاقانی.ساقی ز ره بهانه برخیز
پیش آر می مغانه برخیز.نظامی.قوت جان از می مغانه کنیم
نقل و می نوش عاشقانه کنیم.نظامی.یارب چه خوش آن می مغانه
کز دست توام دهدزمانه.نظامی.دهقان ز خم می مغانه
سرمست شده به سوی خانه.نظامی.در خانقه نگنجد اسرار عشق و مستی
جام می مغانه هم با مغان توان زد.حافظ.و رجوع به مغ و مغان شود. || ( ق مرکب ) همچو مغان. مانند مغان:
مغنی ره باستانی بزن
مغانه، نوای مغانی بزن.نظامی.مغانه، می لعل برداشته
به یاد مغان گردن افراشته.نظامی.وز آنجا سوی موقان کرد منزل
مغانه، عشق آن بتخانه در دل.نظامی.درآمد مغ خدمت آموخته
مغانه، چوآتش برافروخته.نظامی.و رجوع به مغ و مغان شود.

به روش مغان، مانند مغان.

۱ - ( صفت ) منسوب به مغان مربوط به مغان. شرابی که زردشتیان بعمل آورند: [ در خانقه نگنجد اسرار عشق و مستی جام می مغانه هم با مغان توان زد. ] ( حافظ. ۱٠۵ ) یا جام ( کاس ) مغانه. جام شرابی که زردشتیان عمل آورند: [ یک دو دم بر سه قول کاسه گری چار کاس مغانه بستانیم. ] ( خاقانی. سج. ۴۸۴ )
طرز و روش و قاعده و قانون و آداب آتش پرستان را گویند.

💡 پیر مغانه گفت و غلط گفت، قاسمی پیر مغان مگوی، که نوریست راست بین

💡 پر گشت جهان از می گل رنگ مغانه امروز می آرید، میآرید بهانه

💡 هین در فکن به جام، شراب مغانه را پرنور کن ز قبلهٔ زردشت خانه را

💡 به بانگ بربط و می بادهٔ مغانه بکش که واعظ نفس افسرده، ژاژ می خاید

💡 اکنون می مغانه به عرفی حلال شد کز بی خودی گذاشت ره مستقیم خویش

💡 گرد مغان گرد و بادهای مغانه تا به کجا می‌رسد حدیث زمانه؟