لغت نامه دهخدا
مقتدح. [ م ُت َ دِ ] ( ع ص ) آنکه از آتش زنه آتش می گیرد. ( ناظم الاطباء ). به چخماق زننده آتش زنه را. ( آنندراج ). || آنکه از دیگ شوربامی آشامد. ( ناظم الاطباء ). شوربا به کفلیز برگیرنده. ( آنندراج ). || مدبّر در کارها. ( ناظم الاطباء ). اندیشه کار. ( آنندراج ). و رجوع به اقتداح شود.
