لغت نامه دهخدا
( موأمة ) موأمة. [ م ُ ءَ م َ ] ( ع مص ) سازواری کردن با کسی. || مباهات کردن با کسی. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
مؤامة. [ م ُ آم ْ م َ ] ( ع مص ) نزدیک شدن. ( ناظم الاطباء ).
موأمة. [ م ُ ءَ م َ ] ( ع اِ ) خود آهنی بی مونه و آن پاره آهن جامه باشد که بدان خود را به حلقه های زره بر گردن بندند. ( منتهی الارب ).
