نوبتگه

نوبتگه. [ ن َ / نُو ب َ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) نوبتگاه. رجوع به نوبت گاه شود:
به نوبتگه شه دوهندوی بام
یکی مقبل و دیگر اقبال نام.نظامی.همان نوبت پاس در صبح و شام
ز نوبتگه او برآورد نام.نظامی.به نوبتگه شاه بردندشان
به سرهنگ نوبت سپردندشان.نظامی.

💡 به نوبتگه شاه بردندشان به سرهنگ نوبت سپردندشان

💡 عاشقم من کشتهٔ قربان لا جان من نوبتگه طبل بلا

💡 به نوبتگه شه دو هندوی بام یکی مقبل و دیگر اقبال نام

💡 ز نوبتگه خود به فرهنگ و رای کند رایتی دیگر آنجا به پای

💡 رقیبان بارش گشادند بار درآمد به نوبتگه شهریار

💡 بدان دستگه دست شه بوسه داد به نوبتگه خویشتن رفت شاد