مشک افشان

مشک افشان. [ م ُ / م ِ اَ ] ( نف مرکب ) مشک بیز. افشاننده مشک. که مشک پراکند. عطرآگین سازنده. خوشبوی کننده:
به هر منزل که مشک افشان کنی راه
منور باش چون خورشید و چون ماه.نظامی.

( صفت ) ۱ - آنچه که مشک افشاند ۲- معطر: نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد. ( حافظ ) یا مشک فشان از فقاع. شخصی است که در وقت سخن گفتن بوی خوش از دهانش بر آید.
مسک بیز افشاننده مشک

💡 تا جهان بودست کس بر باد نفشاندست مشک زلف او را هر شبی بر باد مشک افشان بود

💡 عقل را ناید شگفت ارزانکه مشک افشان شود کام شیر شرزه همچون ناف آهوی تتار

💡 تار گیسوی پر از چینش ز تبت تا تتار بسکه مشک افشان شود پر نافه اذفر کند

💡 آتش رخسار گل گردد فروزان ز آب ابر طبع باد از امتزاج خاک مشک افشان شود

💡 گاه بی جوش از بر گلبرگ بر جوشی همی گاه بی مشک از بر کافور مشک افشان کنی

💡 ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد کس نیست که از درد فراقش جان برد