کرائیت

کرائیت. [ ک َ ] ( اِخ ) از اقوام مغول مسیحی ساکن واحات شرقی داخلی صحرای گوبی و جنوب دریاچه بایکال تا دیوار چین و قویترین اقوام مغول در قرن پنجم و ششم هجری. رجوع به تاریخ مغول تألیف اقبال ص 7 شود.

یکی از اقوام مغول که مسکن ایشان واحه های شرقی داخله صحرای گبی و جنوب دریاچه بایکل تا دیوار چین بود. این قوم در مدت دو قرن ( پنجم و ششم هجری ) قویترین اقوام مغولستان بودند و بر بیشتر طوایف اطراف حکومت داشتند و از سال ۳۹۸ ه ق. که پادشاه ایشان قبول دین مسیح کرده بود بدین آیین گرویدند و بهمین جهت از همان ایام در اروپا مشهور شدند و افسانه ها در باب این قوم و پادشاه ایشان بین مردم آن قاره انتشار یافته بود.

💡 در نوشته‌های قرن هشتم اورخون هم از این قوم به نام تغز اوغوز (نُه اوغز) یاد شده‌است، بنابراین اغوز به نه قبیله مانند: اغوز، اویرات، آرلاد، جلایر، تاتار، قنقرات، قیات، کرائیت و مغول تقسیم شده‌است.

💡 ترگوت یا ترگود یا ترغوت (به مغولی: Торгууд)یکی از تیره‌های چهارگانهٔ اویرات‌ها بودند. آنان تبار خود را به محافظان شخصی طغرل خان کرائیت می‌رساندند. تُرگوت در زبان مغولی از ریشهٔ تُگُت و به معنای ابریشم است.