فلک رفعت

فلک رفعت. [ ف َ ل َ رِ ع َ ] ( ص مرکب ) فلک مرتبه. فلک قدر. والامقام. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به فلک جاه و فلک پایه شود.

( صفت ) بلند پایه والا مقام.

💡 بر آمد بر جهاز اشتران با یک فلک رفعت شهنشاهی که هستی را کند لطفش نگهبانی

💡 درون قصر فلک رفعت جهان آرا نهاده بزم کیانی کنی چو میل شراب

💡 و آن فلک رفعت که دائم از برای افتخار خسروان بر سر ز خاک پای او افسر نهند

💡 آن فلک رفعت شهنشاهی که بگدازد ز شرم بر سپهر از عکس ماه چتر او هر ماه، ماه

💡 رسم به روز و شکایت از این فلک بکنم به پیش آن فلک رفعت و سپهر هنر

💡 چار رکنت چون دو هفته مه بسال میم و ذال شد باقبال شهنشاه فلک رفعت تمام