فساد کردن

فساد کردن. [ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) فتنه برپا کردن. یاغی شدن: کاشکی شری و فسادی نکند. ( تاریخ بیهقی ). بوسهل زوزنی پیش تا از غزنین حرکت کردیم، وی فسادی کرده بود. ( تاریخ بیهقی ). وکس را زهره نیست که فسادی کند. ( فارسنامه ابن بلخی ). || لواط کردن: فرشتگان به شهرستان لوط رفتند و آن هفت شهر بود که فساد میکردند. ( قصص الانبیاء ). با فرزندان ملوک یمن فساد کردی تا پادشاهی را نشایند و این عادت ایشان بود که هرکه با وی کاری زشت کنند پادشاهی را نشاید. ( مجمل التواریخ و القصص ). || زنا کردن: سقا با یکی فساد کرده است و چون از آن نتیجه ظاهر شده است آن را اسقاط فرموده است. ( انیس الطالبین بخاری ). || نافرمانی و گناه کردن: گفت: خدایا زمین را همه پریان دارند و فساد می کنند. ( قصص الانبیاء ). رجوع به فساد، فساد پیوستن و فساد انگیختن شود.

فتنه بر پا کردن. یاغی شدن

💡 اکنون تماشای صیادی من کنید و نظاره خون ریختن و فساد کردن من باشید من خون ریزی کنم ولیکن از حلق وجود خویش بر آستانه عزت و فساد کنم ولیکن بوجود براندازی و جانبازی بر جمال حضرت. بیت