هفت امام

هفت امام. [ هََ اِ ] ( اِخ ) امام ابوحنیفه، امام شافعی، امام مالک، امام احمدبن حنبل، امام ابویوسف، امام محمد، امام زفر. ( غیاث ). || نیز هفت امام اوّل شیعه را گویند که فرقه اسماعیلیه را منسوباً به ایشان «هفت امامی » خوانند.

عبارتند از: ۱ - امام اعظم ابوحنیفه. ۲ - امام شافعی. ۳ - امام مالک. ۴ - امام احمد بن حنبل. ۵ - امام ابو یوسف. ۶ - امام محمد. ۷ - امام زفر.

💡 تپه امامزاده هفت امام مربوط به دوره هخامنشی - دوره ساسانیان است و در شهرستان بویین زهرا، روستای هفت صندوق واقع شده و این اثر در تاریخ ۳ بهمن ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۰۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 و چون عدد اشتر به نود و یکی برسد دو اشتر (که) ببار کشیدن رسیده باشد واجب شود و آن دلیل است بر مرتبه (ناطق و ) اساس که ایشان بتوانند بار دعوت کشیدن و نود نه عقد است دلیل است بر هفت امام و ناطق و اساس.

💡 و نیز گوئیم که هفت فصل شهاده بدوازده حرفست دلیل است بر آنکه هفت امام گویا یانند بر دوازده لاحق که ایشان اندر دوازده جزایر بر پای کرده اند مر دعوت حق را. پس بباید دانست که رسول مصطفی صلی الله علیه و آله مر خدایرا ندید ولیکن بر گواهی آفاق وا نفس که اندر ایشان بدید که از آفرینش همیگفتند این گواهی خود بداد و ما را بفرمود.

💡 به گفته قرمطی‌ها، تعداد امام‌ها ثابت بوده و هفت امام از سوی خداوند مقدر شده‌است. این گروه، محمد بن اسماعیل را، امام قائم و مهدی موعود، در اختفا می‌دانند که از آن به عنوان غیبت یاد می‌شود.