نکه

نکه. [ ن َک ْه ْ ] ( ع مص ) دم برزدن بر بینی. هه کردن بر بینی دیگری تا بوی دهان معلوم کند. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). || شمیدن بوی دهان را. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). بوییدن بوی دهان کسی را. ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). || ( به صیغه مجهول ) برگردیدن بوی دهان کسی از تخمه. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ). || سخت گردیدن گرمی آفتاب. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ).
نکه. [ ن ُک ْ ک َه ْ ] ( ع ص، اِ ) شتران سست و ضعیف از بیماری برخاسته، یا شتران آوازفرورفته از ضعیفی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

شتران سست و ضعیف از بیماری برخاسته یا شتران آواز فرو رفته از ضعیفی.

💡 گوش بخود دار از آ نکه جان جهانی است بسته آن یک در چنان که تو داری

💡 خصم بالین سلامت را کجا بیند به خواب زا نکه آن سر کش زیادت می کشد پا از گلیم

💡 نشنیدنت اولیست ز تعریف و ز تعریض اندر حق من نکه بهمان و فلان را

💡 آ نکه از نهیب خنجرش اندام آفتاب پیوسته می جهد چو دل برق در یمن

💡 قاری لت کتان که کنون میکنی نکه روزی چو لته لت زده در زیر پا رود