نوش نوش

نوش نوش. ( اِ مرکب ) گوارا باد. نوش باد. نوشانوش:
نیست خالی بزم او از باش باش و نوش نوش
نیست خالی رزم او از گیرگیر و های های.منوچهری.ساقی غم که جام جام دهد
عمر درنوش نوش می بشود.خاقانی.هر شرب سردکرده که دل چاشنی گرفت
با بانگ نوش نوش چشیدم به صبحگاه.خاقانی.چو بیدارم کنند از خواب مستی چشم آن دارم
که همسنگ اذان گیرند بانگ نوش نوشم را.سنجر کاشی ( از آنندراج ).|| پیاپی نوشیدن. ( آنندراج ).

گوارا باد. نوش باد. نوشانوش. یا پیاپی نوشیدن.

💡 هر شرب سرد کرده که دل چاشنی گرفت با بانگ نوش نوش چشیدم به صبح‌گاه

💡 جام می شادی رندان نوش نوش ور توانی راز خود در پوش پوش

💡 اجنبی گر به مَثَل می‌دهدت ساغر نوش نوش نیش است منوش

💡 به محفلی که اسیران کشند خون جگر سرود انجمن افغان نوش نوش من است

💡 برای فتحِ جوانانِ جنگجو جامی زدیم باده و فریاد نوش نوش آمد

💡 گفته بت نوش لب با لب تو نوش نوش برده می همچو زنگ از دل تو زنگ هم