نوش باده

نوش باده. [ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) نوش باد. رجوع به مدخل قبل شود.

نوش باد.

💡 چو نوش باده از لب نیش برداشت شکر برخاست شمع از پیش برداشت

💡 شاه می‌کرد نوش باده به کام آن گدا تلخ‌کام و زهرآشام

💡 اگرچه خواب و خور من چو زهر گشت رواست بهر کجا که توئی نوش باده خواب و خورت

💡 گذاشتیم و گذشتیم و آمدیم و شدیم تو شاد زی و بکن نوش باده روشن

💡 می نوش باده ای، ز امانیش رنگ و بوی می پوش جامه ای، ز معالیش پود و تار