نعمت پرست

نعمت پرست. [ ن ِ م َ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) آنکه قدر نعمت و نیکوئی کسی را می داند. ( ناظم الاطباء ).

آنکه قدر نعمت و نیکوئی کسی را می داند.

💡 ندانست قارون نعمت پرست که گنج سلامت به کنج اندر است

💡 سفره اهل قناعت صائب از نعمت پرست روزی موران بود دایم مهیا بر زمین

💡 نقل است که روزی می‌رفت. بیگانه ای او را دید. گفت: ای شقیق! شرم نداری که دعوی خاصگی کنی و چنین سخن گویی؟ این سخن بدان ماند که هرکه او را می‌پرستد و ایمان دارد از بهر روزی دادن او نعمت پرست است.