لعنتی

لعنتی. [ ل َ ن َ ] ( ص نسبی ) درخور نفرین.سزاوار لعنت. در تداول فارسی زبانان، ملعون: گفت: بگوی مر خدای آسمان را تا سپاه خویش را بیاورد که من سپاه خویش آوردم خاک به دهان آن لعنتی ( یعنی نمرود ). ( ترجمه طبری بلعمی ). شمر لعنتی؛ ملعون.

( ~. ) (ص. ) [ ع - فا. ] سزاوار دشنام و نفرین.

۱. سزاوار لعنت.
۲. ملعون.

( صفت ) ۱- منسوب به لعنت.۲- سزاوار لعنت ملعون: گفت: بگوی مرخدای آسمان را تا سپاه خویش را بیاورد که من سپاه خویش آوردم. خاک بدهان آن لعنتی ( نمرود ).

[ویکی الکتاب] معنی لَعْنَتِی: لعنت من (کلمه لعن به معنای دور کردن ملعون از رحمت است )
ریشه کلمه:
لعن (۴۱ بار)ی (۱۰۴۴ بار)

💡 کنون در لعنتی افتاده مسکین ضعیف و ناتوان و خوار و مسکین

💡 مثل شیطان هر که باشد لعنتی است هرکه چون انسان بود او رحمتی است

💡 کنون در لعنتی تو بازمانده از آن قربت تو بی اغراض مانده

💡 دیو از این عقل گشت با شر و شور تا به مخراق لعنتی شد کور