مه پیکر

مه پیکر. [ م َه ْ پ َ / پ ِ ک َ ] ( ص مرکب ) ماه پیکر. آن که پیکر او چون ماه تابان و درخشان است. با پیکر و اندامی زیبا. زیباروی:
عید منی و شادی می بینم از هلالت
دیوانه ام که جز تو مه پیکری ندارم.خاقانی.پریروئی و مه پیکر سمن بوئی و سیمین بر
عجب کز حسن رویت در جهان غوغا نمی باشد.سعدی ( بدایع ).

کسی که پیکرش مانند ماه زیبا باشد معشوق زیبا.

اسم: مه پیکر (دختر) (فارسی)
معنی: آن که چون ماه تابان و درخشان است، خوش اندام و زیبا

💡 دانی بچه مانی ای بت مه پیکر خورشید که از هلال سازد چنبر

💡 سه مه پیکر برون آمد به یک دم سه حوراوش همه پشت سر هم

💡 خورشید لایزال ز لاشرق چون بتافت گشتند ذره ها همه مه پیکر آفتاب

💡 باریک میان و نغز و طناز و کشی مه پیکر و زهره وار و خورشید وشی

💡 نه از می لعل آن مه پیکر آلود کز آب خضر گلبرگ تر آلود

💡 مرا در پیش چون شاهی شکارست چو دلبر ویس مه پیکر نگارست