لغت نامه دهخدا
ممنن. [ م ِ ن ُ ] ( اِخ ) شاهزاده شجاع و اساطیری دنیای قدیم پسر تیتون و اورور. وی از سوی پدرش پادشاه تروآد مأمور شد تا نزد پادشاه مصر و حبشه برود و از آنان برای شکستن محاصره ترویا ( که یونانیان آن را محاصره کرده بودند ) یاری بجوید. ممنن بوسیله آشیل کشته شد. ( از لاروس ).