ملکت بخش
لغت نامه دهخدا
ملکت بخش. [ م ُ ک َ ب َ ] ( نف مرکب ) که مملکت و پادشاهی بخشد. که عظمت و بزرگی و فرمانروایی بخشد. ملک بخش:
تراست ملک و تویی ملک دار و ملکت بخش
ترا سزاست خدایی به هر زبان الحق.انوری ( دیوان چ مدرس رضوی ص 273 ).
فرهنگ فارسی
که مملکت و پادشاهی بخشد. که عظمت و بزرگی و فرمانروایی بخشد. ملک بخش.
جمله سازی با ملکت بخش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ز راه امتحان دارای ملکت بخش ملک آرا ردیف شعر کرد از من تمنا اشتر و حجره
