مشتها
لغت نامه دهخدا
مشتها. [ م ُ ت َ ] ( ع ص، اِ ) مرغوب. ( غیاث ) ( آنندراج ). || آرزو. ( غیاث ) ( آنندراج ):
قوم معکوسند اندر مشتها
خاک خوار و آب را کرده رها.مولوی.در مثال و قصه و فال شماست
در غم انگیزی شما را مشتهاست.مولوی.و رجوع به مُشتهی شود.
جمله سازی با مشتها
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 قوم معکوساند اندر مشتها خاکخوار و آب را کرده رها
💡 هر که جز از شغل خود گوید سخن مشتها از غیبش آید بر دهن
💡 او در حالی که مشتها را با خشم گره کرده بود، در برابر تمام بیعدالتیهای موجود در جامعه ایستاد تا حق خود را بازپس بگیرد.
💡 وقتی ورزشکاران در میدان مسابقه با تمام توان مبارزه میکنند، مشتها و حرکات بدن آنها نشاندهنده ارادهای پولادین برای رسیدن به پیروزی است.
💡 کودک کوچک با مشتها گرفته و چشمانی پر از اشک، سعی میکرد با صدای بلند از آنچه در قلبش میگذشت به والدینش اعتراض کند.