مرجئی
لغت نامه دهخدا
مرجئی. [ م ُ ج ِ ] ( ص نسبی ) مُرجی. منسوب به مرجئة. از طایفه و گروه مرجئه. رجوع به منتهی الارب و متن اللغة و نیز رجوع به مرجئة و مرجیة شود.
جمله سازی با مرجئی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 بشر بن غیاث مَریسی با کنیهٔ ابوعبدالرحمان (۷۵۵ – ۸۳۴م) فقیه حنفی، متکلم معتزلی و محدث مصری مرجئی بود. به خلق قرآن باور داشت، فرقهٔ مریسیه به او متصل میشدند. با شافعی مناظره داشت.
💡 در تاریخ اندیشه اسلامی، مکتب مرجئی با رویکردی متفاوت نسبت به سایر فرقهها، بر این باور بود که ایمان تنها بر قلب و کلام استوار است.
💡 تحلیلهای کلامی نشان میدهند که پیروان مکتب مرجئی سعی داشتند با فاصله گرفتن از بحثهای پرتنشن، از بروز جنگهای داخلی و اختلافات شدید مذهبی جلوگیری کنند.
💡 جریان مرجئی در سالهای اولیه اسلام نقش مهمی در شکلگیری ساختارهای فکری و نحوه برخورد با مسئله گناه بزرگ در میان مسلمانان ایفا کرد.