لغت نامه دهخدا
گنج فشان. [ گ َ ف َ / ف ِ ] ( نف مرکب ) آن که گنج و پول و زر وسیم بپراکند و ببخشد. جوانمرد. بخشنده:
خسرو تاجبخش تخت نشان
بر سر تاج وتخت گنج فشان.نظامی.
گنج فشان
فرهنگ فارسی
( صفت ) گنج افشان: خسرو تاج بخش تخت نشان بر سرتاج و تخت گنج فشان. ( نظامی )
جمله سازی با گنج فشان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 آن گنج فشان گنجه پرورد بودست بدین متاع در خورد
💡 گنج نه گنج فشان هر دو تویی تاج ده تاج ستان هر دو تویی
