گل شکفتن

گل شکفتن. [ گ ُ ش ِ ک ُ ت َ ] ( مص مرکب ) بازشدن گل. شکفتن گل: اگر در خارستان روزگار گلی شکفد. ( سندبادنامه ص 103 ). || امر غریبی به ظهور آمدن. ( غیاث ) ( آنندراج ). || امر غریب و ممتنعالوقوع به ظهور آوردن. ( مجموعه مترادفات ص 49 ).
- گل از گل کسی شکفتن؛ بسیار شاد شدن. بینهایت خوشحال گردیدن.

( مصدر ) شکفته شدن گل باز شدن غنچ. گل: اگر در خارستان روزگار گلی شکفد... ۲ - امر غریبی ظهور کردن.

💡 من ز بختم گل شکفتن چشم او در راه من گر توانستی بجای سبزه پیکان داشتی

💡 اگر بلبل هزاران نغمه های دلگشا آرد نخواهد گل شکفتن تا نبیند طرف دستارش

💡 گل گل شکفتن از تو و، تسلیم از بهشت برقع گشودن از تو و، از حور پشت دست

💡 لبخند نهاد بر لب من بر غنچه گل شکفتن آموخت

💡 رخ زال چون گل شکفتن گرفت بیایم بدو گفت بینم شگفت