پنج روزی. [ پ َ ] ( اِ مرکب ) اندرگاهان. پنجی. فنجی. پنجک. پنجه. فنجه پنجه دزدیده. پنجه گزیده. خمسه مسترقه. ایام المسترقه. ایام المختاره: خسروان چون نوروز بودی بر تخت نشستندی و پنج روز رسم بودی که حاجت مردم روا کردندی و عطاهای فراوان دادندی و چون این پنج روزی بگذشتی به لهو کردن... مشغول شدندی. ( روضةالمنجمین ).
( اسم ) هر یک از دوازده ماه ایران باستان دارای سی روز بود و سال سیصد و شصت روز بنابراین هر سال شمسی پنج روز کم داشت برای جبران در آخر هر سال پنج روز دیگر ( بنام پنج. دزدیده ) می افزودند تا سال شمسی درست سیصد و شصت و پنج روز باشد خمس. مسترقه بهیزک پنجک.
اندرگاهان پنجی
💡 عمر دنیا پنج روزی بیش نیست غافلست آنکس که پیش اندیش نیست
💡 با مَی و شاهد به پایان میبرند اهل نظر پنج روزی کاندرین منزل اقامت میکنند
💡 بخواهم به کنج عبادت نشست که دریابم این پنج روزی که هست
💡 ای توانگر نعمت دادن مدار از خود دریغ نیستی چون پنج روزی بیشتر مهمان خویش
💡 روزِ بازارِ جوانی پنج روزی بیش نیست نقد را باش ای پسر کآفت بود تأخیر را
