نزهتگه

نزهتگه. [ ن ُ هََ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) نزهتگاه. تفرج گاه. گردش گاه. آنجا که صفای خاطر و انبساط افزاید. نزهت سرا. نزهت کده. جای نزهت افزا. نزهت ستان. رجوع به نزهتگاه شود:
دید نزهتگهی گرانمایه
سبز در سبز و سایه در سایه.نظامی.خرامان خسرو و شیرین شب و روز
به هرنزهتگهی شاد و دل افروز.نظامی.گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد
عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند.حافظ.

تفرج گاه. گردش گاه. آنجا که صفای خاطر و انبساط افزاید: نزهتگاه. نزهت سرا. نزهت کده. جای نزهت افزا. نزهت ستان.

💡 محدّث عقلا و انیس عشّاقست ندیم خاوت و نزهتگه سلاطینست

💡 گل پژمرده به نزهتگه فردوس مبر روی ناشسته به دیوان سحرگاه مرو

💡 سمن فسانه ز رخسار حور میگوید چمن طراوت نزهتگه جنان دارد

💡 آراست همه صومعه مریم که دم صبح صاحب‌خبرِ گلشن و نزهتگه روح است

💡 به هم بسته در آن نزهتگه حور دو حوض از مرمر صافی بلور

💡 بجز نزهتگه جان و دل خویش هوای سیر گلزاری ندارم