نخل مومین

نخل مومین. [ ن َ ل ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نخل موم. نخلی که نخلبند سازد:
بلی نخل خرمای مریم بخندد
بر آن نخل مومین که علاّن نماید.خاقانی.گر به اول نستدندی اصل شیرینی ز موم
نخل مومین در رطب شیرین تر از قند آمدی.خاقانی.نخل بستان و ترنج سر ایوان ببرید
نخل مومین را هم برگ ز بر بگشائید.خاقانی.

نخل موم نخلی که نخلبند سازد

💡 شود گر آب دل در سینه گرمم عجب نبود کند این نخل مومین چون در آتشخانه خودداری؟

💡 سایه دستی اگر از حفظ او آرد به دست نخل مومین از گداز ایمن بود در آفتاب

💡 به اندک روی گرمی از خجالت آب می گردم مرا چون نخل مومین سردی بازار می سازد

💡 گر به اول نستندندی اصل شیرینی ز موم نخل مومین را رطب شیرین تر از قند آمدی

💡 یک نظر قانع شو از عالم کمال نخل مومین را تماشا خوشتر است

💡 چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟ نخل مومین به هواداری اخگر بندم