گرمای ویژه

{specific heat} [شیمی، فیزیک] مقدار گرمایی که باید به واحد جِرم جسم داده شود تا دمای آن یک درجه بالا رود

گرمای ویژه (specific heat)
(یا: حرارت مخصوص) در تِرمودینامیک، مفهومی برگرفته از دما. در شرایط معیّن حجم و فشار ثابت، به صورت نسبتِ گرمایِ انتقال یافته برای یک درجه افزایشِ دمایِ یکایِ جِرمِ ماده به کلِ گرمایِ انتقال یافته برای همان اندازه افزایشِ دمای یکایِ جرمِ آب بیان می شود. گرمای ویژه حجم ـ ثابت و گرمای ویژۀ فشار ـ ثابت از ویژگی های ماکروسکوپی ماده اند.
گرمای ویژه برحسب ژول بر کیلوگرم بر کلوین
�

مقدار گرمایی که باید به واحد جِرم جسم داده شود تا دمای آن یک درجه بالا رود.

💡 مفاهیم پایه برای گرمای ویژه و گرمای ویژه نهان توسط جوزف بلک در دانشگاه گلاسکو، جایی که جیمز وات به عنوان ابزار ساز کار می‌کرد آرایه شد. جیمز وات با بلک دربارهٔ افزایش بازدهی موتور بخار مشورت کرد اما این خود وات بود که ضرورت وجود چگالنده بخار خارجی را برای افزایش بازدهی گرمایی موتور بخار پیش‌بینی نمود. سعدی کارنو، پدر ترمودینامیک، با توجه به تمامی کارهای قبلی مقاله‌ای با عنوان ایده‌هایی دربارهٔ حرکت جنبشی آتش منتشر نمود. این مقاله دربارهٔ گرما، قدرت، انرژی، و بازدهی موتور بحث می‌کرد. این مقاله روابط بین موتور کارنو، چرخه کارنو، و قدرت حرکتی را مورد بحث قرار می‌داد. مقاله کارنو سرآغازی بر علم ترمودینامیک به عنوان دانشی نوین شد.

💡 فیزیک جوشکاری با لیزر در حالت پالس می‌تواند بسیار پیچیده باشد و بنابراین، برای تسریع در محاسبه یا جبران کمبود خصوصیات مواد، باید برخی فرض‌های ساده‌سازی را در نظر گرفت. تعدادی از ویژگی‌های مواد که به دما وابسته است مانند گرمای ویژه نادیده گرفته شده‌است تا زمان محاسبات کاهش یابد. اگر مقدار اتلاف گرما در اثر از دست‌دادن جرم حاصل از بخار خارج شده از رابط مایع و فلز محاسبه نشود، می‌توان دمای مایع را بیش از حد ارزیابی کرد.