لغت نامه دهخدا
گرفته زدن. [ گ ِ رِ ت َ / ت ِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) نیزه و طعنه زدن. ( برهان ) ( آنندراج ):
هست فلک را بطبع خاصه بر اهل هنر
رسم گرفته زدن خوی دغا باختن.
سنایی غزنوی ( از حاشیه برهان چ معین ).
ز مهرم مکش سوی پیکار خویش
گرفته مزن بر گرفتار خویش.نظامی.|| کنایه از لاف زدن و گزاف گفتن باشد. ( برهان ) ( آنندراج ):
گرفته مزن در حریف افکنی
گرفته شوی گر گرفته زنی.نظامی.|| سرزنش کردن. ( برهان ).