پای کوبان

= پاکوبان

( صفت ) در حال پا کوبیدن رقصان پای اندازان.

💡 ز انبساط مقدم گل پای کوبان گشت سرو وز نشاط صوت بلبل دست افشان شد چنار

💡 هر کجا در زیر خاک تیره گنجی روشن است دست ابرش پای کوبان باز بر می‌آورد

💡 آن دست زنان و پای کوبان پیوست زین پیش گذشتن من از کوی تو هست

💡 باستقبال مرگ از تیغ خوردن همی شد پای کوبان سر ز گردن

💡 که هر دل را که از داغش نشانست بیک دم پای کوبان جان فشانست

💡 بختیان چون نوعروسان پای کوبان در سماع اختران شب پلاس و چرخ کوهان دیده‌اند