ناسپرده

ناسپرده. [ س ِ / س َ پ َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) دست نخورده. بکر. که پای کسی بدان نرسیده باشد: مرغزاری ناسپرده. ( یادداشت مؤلف ).
- ناسپرده جهان؛ نیازموده. دنیاندیده. کم سال. جوان که روزگاری دراز بر او سپری نشده باشد:
بدو گفت کای یادگار مهان
پسندیده و ناسپرده جهان.فردوسی.ز دست یکی ناسپرده جهان
نه گردی نه نام آوری از مهان.فردوسی.پدرمرده و ناسپرده جهان
نداند همی آشکار و نهان.فردوسی.
ناسپرده. [ س ِ پ ُ دَ /دِ ] ( ن مف مرکب ) مقابل سپرده. رجوع به سپرده شود.

مقابل سپردن.

💡 شکل او نابسوده دست صبا شبه او ناسپرده پای دبور

💡 جوانی چنین ناسپرده جهان نه گردی نه نام‌آوری از مهان

💡 من این کینه را ناوریده به جای بر و بومتان ناسپرده به پای

💡 پدر مرده و ناسپرده جهان نداند همی آشکار و نهان

💡 افتادگی خوش است که در روز بازخواست بیم حساب نیست به خود ناسپرده را

💡 به اسب اندر آمد به کاخ بزرگ جهان ناسپرده جوان سترگ