ناحق شناس

ناحق شناس. [ ح َ ش ِ ] ( نف مرکب ) ناسپاس. بی وفا. نمک بحرام. بی داد. ( ناظم الاطباء ). ناسپاس و بی وفا. ( آنندراج ): ایزد عز ذکره همه ناحقشناسان کفار نعمت را بگیراد. ( تاریخ بیهقی ص 475 ).

( صفت ) آنکه حق نشناس است ناسپاس نمک نشناس [ ایزد عز ذکره همه ناحق شناسان کفارنعمت را بگیراد. ]

💡 می‌نگر ای جاهل ناحق شناس از خلافت خواجگی خود قیاس

💡 چنان دانم که بس ناحق شناس است ز تیغ کین شاهی کم هراس است