گلبو

گلبو. [ گ ُ] ( ص مرکب ) آنکه چون گل بو دهد. خوشبو:
بیاد روی گلبوی گل اندام
همه شب خار دارم زیرپهلو.سعدی ( بدایع ).

آن که بوی خوش مانند بوی گل دارد.

آنکه چون گل بو دهد معطر: بیاد روی گلبوی گل اندام همه شب خار دارم زیر پهلو. ( بدایع سعدی )

اسم: گلبو (دختر، پسر) (فارسی) (گل) (تلفظ: golbu) (فارسی: گلبو) (انگلیسی: golbu)
معنی: آن که بوی گل می دهد، ( = گلبوی )، گلبوی، از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاوری ایرانی از همراهان رستم هرمزان پادشاه ساسانی

💡 باد گلبو باده گلگون است یا از رشک تو بوی گل بر باد رفت و رنگش اندر آب ریخت

💡 خورد دو جام می گلبو زدن جانب میدان شده در گوزدن

💡 سلسبیل ما و حور اینک بنقد ساقی گلبو شراب لاله رنگ

💡 وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است جام عیش از دست گلرویان گلبو خوشتر است

💡 بیا که تا به چمن در رویم و بنشینم به بوی گل به کف آریم جام گلبو را

💡 بگو که رقعه میمون رسید و بوسیدم چنانکه اهل وفا روی یار گلبو را