«پندگیر» واژهای فارسی است که به صورت اسم یا صفت به کار میرود و به معنای کسی که پند و اندرز را میپذیرد میباشد. این واژه برای توصیف فردی استفاده میشود که از نصیحت، تجربه دیگران و رویدادهای زندگی درس میگیرد. «پندگیر» معمولاً بار معنایی مثبت دارد و نشاندهنده خردمندی، تواضع و آمادگی برای اصلاح رفتار است. در متون اخلاقی و ادبی، «پندگیر» در برابر افرادی قرار میگیرد که نصیحت را نادیده میگیرند یا از خطاهای خود درس نمیآموزند. این واژه در فرهنگ فارسی برای توصیف انسانهایی به کار رفته که توانایی عبرت گرفتن و اصلاح مسیر زندگی را دارند. از نظر ساخت واژه، «پندگیر» از ترکیب «پند» به معنای اندرز و «گیر» به معنای پذیرنده ساخته شده است. کاربرد این واژه بیشتر در نثر اخلاقی، حکایات و متون آموزشی دیده میشود و کمتر در گفتار روزمره استفاده میشود. بنابراین، «پندگیر» به معنای اندرزپذیر، نصیحتپذیر و عبرتگیرنده است و صفتی مثبت برای توصیف شخصیت آگاه و خردمند به شمار میآید.
پند گیر
فرهنگ عمید
آن که قبول پند و اندرز کند، پندگیرنده.
فرهنگ فارسی
( صفت ) نصیحت آموز عبرت آموز.
جمله سازی با پند گیر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ای نفس، پند گیر که اختر به گردش است ای مرغ، هوش دار که صیاد میرود
💡 خوشا حال آن زیرک پند گیر که از مرگ غیر است عبرت پذیر
💡 صورتش اینست و در من مینگر پند گیر و زر بیفکن ای پسر
💡 خیزو درین گورها در نگر و پند گیر ریخته بین زیر خاک ساعد و ساق و کله
💡 از ماجرای پشه و نمرود پند گیر در هیچ دشمنی به حقارت نظر مکن
