نرگسدان

نرگسدان. [ ن َ گ ِ ] ( اِ مرکب ) گلدانی که در آن پیازنرگس نهاده باشند. ( ناظم الاطباء ). نرجسدان. ( مهذب الاسماء ). معبهر. ( دهار ). گلدان نرگس. گلدان خاص پیاز نرگس از فلز یا بلور یا سفال. گلدانی که در آن گل نرگس از شاخ بریده نهند. ( یادداشت مؤلف ):
بر شاخ نار بشکفه سرخ شاخ نار
چون از عقیق نرگسدانی بود صغیر.منوچهری.امیر [ مسعود ] فرمود درمجلس جام زرین با صراحی های پرشراب و نقلدانها و نرگسدانها راست کردند. ( تاریخ بیهقی ص 224 ). گردبرگرد آن درختان... نرگسدانها نهاد. ( تاریخ بیهقی ص 403 ). گردبرگرد این نرگسدانهای سیم طبق زرین نهاد. ( تاریخ بیهقی ص 403 ).
هر زمان از بیم ناراﷲ ز نرگسدان چشم
کوثری بر روی و موی چون سمن بگریستی.خاقانی.منهم از گل به گلین رطل خورم گلگون می
کم برم جام زر ایمه که نه نرگسدانم.خاقانی.هرکجا آن شاخ نرگس بشکفد
گلرخانش دیده نرگسدان کنند.حافظ.|| جائی که نرگس میروید. ( ناظم الاطباء ).

گلدانی که در آن گل نرگس باشد: هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد / گل رخانش دیده نرگسدان کنند (حافظ: ۴۰۰ ).

💡 از جمال و روی جانان جز نگارستان مساز وز خیال چشم او جز دیده نرگسدان مکن

💡 به چشمان خود انگشتان درآورد دو نرگس را ز نرگسدان برآورد

💡 تماشایش گشاید در چو بر چشم چو نرگسدان شود دل سر به سر چشم

💡 ز نرگسدان چشمش خون روان کرد ادیم خاک را چون ارغوان کرد

💡 امشب ای دلدار خواب آلود من خواب را رانی ز نرگسدان بلی

💡 در آب آن تل پر ریحان و سنبل چو نرگسدان و در وی دسته گل