چاکو

چاکو. ( اِ ) چاقو. قلم تراش. کارد کوچک جیبی. ( ناظم الاطباء ).

قلم تراش. کارد کوچک جیبی.

چاکو (Chaco)
رسیس تنسیا، ایالتی در شمال شرقی آرژانتین، با ۹۹,۶۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۸۳۸,۳۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۱). مرکز آن شهر رسیس تنسیا۱، در جنوب شرقی، است. این ایالت بخشی از منطقۀ خودگردان چاکو در امریکای جنوبی را تشکیل می دهد که تا بولیوی و پاراگوئه امتداد دارد و بوته زارهای کم ارتفاع و دریاچه ها و باتلاق های فراوانی را دربر دارد. بخش های شرقی آن پوشیده از جنگل است، که از درختان آن الوار و جوهر مازو تهیه می شود. مهم ترین فرآوردۀ آن پنبه است و دامپروری در آن رواج دارد. چاکو تا ۱۹۵۱ بخشی از گران چاکو۲، جلگه۳ ای پهناور و مسطح، بود که تا پاراگوئه و بولیوی امتداد داشت. جنگ چاکو۴ در شمال گران چاکو روی داد.
ResistenciaGran ChacoplainChaco War

💡 سه منطقه عمدهٔ هوخوی عبارتند از: فلات ۳۸۰۰ متری آلتی پلانو، با قله‌های ۵۰۰۰ متری که بیشتر استان را در بر می‌گیرد. ناحیه مربوط به رود بزرگ هوخوی که از دره تنگ کبرادا ده اومائوکا عبور می‌کند و منطقه گران چاکو در جنوب شرق و در پای رشته کوه سیه راس

💡 استان بخشی از منطقه گران چاکو می‌باشد که به سبب شرایط آب و هوایی غیرعادی اش " جهنم سبز " نام دارد. خشکسالی‌های مکرر، جغرافیای استان را به بیابان می‌کند. در مقابل، باران‌های شدید و سیل‌های اتفاقی نیز، منطقه را به شکل جنگل‌های گرمسیری درمی‌آورد.

💡 در اوایل قرن ۲۰، استان توانست اراضی مورد مناقشه با استان چاکو را به دست آورد. بدین ترتیب استان دارای ۴ شهر و ۳۵ هزار نفر جمعیت شد. احداث سد لوس کوئیروگا در سال ۱۹۵۰زمین‌های کم‌آب استان را آبیاری می‌کرد.

💡 بیشتر استان بخشی از منطقه مرطوب پامپاس می‌باشد که شامل زمین‌های سبز و هموار است. در شمال استان منطقه گران چاکو قرار دارد.

💡 پیش از ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که اکنون چاکو نام دارد مانند دیگر استان‌های آرژانتین، زیستگاه بومیان (گوارانی، ویچی و توبا) بود. از آنجا که استان، منبع عمدهٔ غذایی برای ساکنان اولیه بود، آن را چاکو (در زبان کچوا به معنای شکار) نامیدند.